New York’un en önemli tiyatro topluluklarından Nature Theater of Oklahoma, aşka dair bu klasik öyküyü yeniden ele alarak/yeniden icat ederek, bize tiyatronun tiyatrosunu, yorumun yorumunu ve anlamlandırma çabasının anlamlı çabasını, hayatın, aşkın ve benliğin anlatısal inşasını inceleyerek sunuyor. Eser aynı zamanda hafızanın karanlık koridorlarını aydınlatma çabasındaki yaratıcılığı gözler önüne seriyor.

New York’un en önemli tiyatro topluluklarından Nature Theater of Oklahoma, aşka dair bu klasik öyküyü yeniden ele alarak/yeniden icat ederek, bize tiyatronun tiyatrosunu, yorumun yorumunu ve anlamlandırma çabasının anlamlı çabasını, hayatın, aşkın ve benliğin anlatısal inşasını inceleyerek sunuyor. Eser aynı zamanda hafızanın karanlık koridorlarını aydınlatma çabasındaki yaratıcılığı gözler önüne seriyor.

iDANS’ın “imkânsız DANS” serisinden biri olan Ha! Ha! titiz bir notasyon eşliğinde icra edilen bir kahkaha korosu sunuyor. Maguy Marin’in çok zeki bir seyirci dramaturjisine dayanan bu eseri, sıklıkla seyircinin fiziksel ve sözel (aşırı) tepkisiyle karşılaşmıştır. Topluluğun repertuarından çıkarıldığı için bu başyapıt iDANS’a katılamamıştır.

"Haliç Kongre Merkezi hakkında ayrıntılı bilgi"

Estonyalı koreograf Nele Suisalu ve Fransız “dans partneri” Florent Hamon, tiyatral mekânı bir balo ortamının metaforik merceğinden geçirerek sosyalleşmenin dinamiklerini ve yüz yüze etkileşimin dramaturjisini inceliyorlar. Bu doğaçlama performansla bir tiyatro buluşmasını sıcak ve samimi bir karşılaşmaya çeviren çift, iletişimin doğasındaki yalnızca sözsel olanı değil aynı zamanda bedensel olanın da farklı boyutlarını ortaya koyuyor ve bu tür bir durumda yaşanan arzu, beklenti ve dileklerin doğasına değiniyorlar.

Coffee with Pina (Pina ile Kahve) geleneklere bağlı kalmayı reddeden bir film. Tam olarak bir kurmaca değil, ama belgesel olduğu da söylenemez. Bu film daha çok belgeleme, hafıza ve deneyim üzerine bir etüd. Film, izleyiciyi güzellik, güç ve yaşama sevincine boğan bir bilinç akışı yaratıyor. Bunların arasında gerçekçi iyimserlik olarak adlandırabileceğimiz nadide bir tat bulunuyor.

-- Smadar Shefffi, Haaretz

Pina Bausch 1978 yılında yarattığı yeni ufuklar açan eseri Kontakthof’u 2000 yılında yeniden canlandırdığında daha önce hiç dans eğitimi almamış yaşlı bir oyuncu kadrosu kullanmayı seçti. Bu durum bazen şaşırtıcı bazen de rahatsız edici sonuçlar yarattı. Yapıtta canlandırılan mekân bir dans salonudur. Katılımcılar sonunda aşkı bulmayı umdukları bir karşılaşma için hazırlanmaktadırlar. 65 ilâ 75 yaş arasındaki dansçılar , 1930’ların duygusal Alman şarkıları, caz ve tangolar eşliğinde kendilerinden çok daha genç insanlara uygun görülen birtakım eşleşme ritüelleri ve cinsel coşkunluk ifadeleri icra ederler.

Bedensel komedinin iletişimine dair en güzel örneklerden biri olan sans sonunda İstanbul’da! Pisani, 2000 yılında Théo Kooijman, Laurent Pichaud ve Olivier Schram ile birlikte yarattığı ince bir espri anlayışı taşıyan eseri sans’da, yine oyun oynamayı seven fakat gösteriş ve yapmacıklıktan kaçınan bir tavrı benimsiyor. Durağan ve boş bir sahnedeki üç adam, sürüp giden bir aksaklığın insafına kalmış gibi görünüyor.

Bu film iki devrimci Amerikan sanatçının, besteci John Cage ve koreograf Merce Cunningham’ın elli yıllık çalışma ortaklığını belgeliyor. Film, uzun süreli ortak çabalarının tarihinin izlerini sürerek, Cage ve Cunningham’ın görsel sanat, edebiyat, dans ve müzik dünyalarından pek çok öncüyle kurdukları sanatsal ve felsefi bağlantıları inceliyor.

Bu film, koreograf Merce Cunningham, besteci John Cage ve film yönetmeni Elliot Caplan’ın ekran için yarattıkları ve büyük övgüyle karşılanan bir ortak çalışmadır.

Bu gösterinin içeriği sanatçılar sahne alana kadar açıklanmayacaktır!

Yamashita bizleri yazın dili ve beden arasındaki boşluğu doldurmaya davet ediyor. Dillerin karşılaşmasından ve eşzamanlı okumalardan hayal gücünü özgür bırakan yepyeni bir evren doğuyor. İnce ayrıntılarla ve duyarlıklarla bezeli eser, iletişim üzerine koreografik bir meditasyondur.

Yamashita bizleri yazın dili ve beden arasındaki boşluğu doldurmaya davet ediyor. Dillerin karşılaşmasından ve eşzamanlı okumalardan hayal gücünü özgür bırakan yepyeni bir evren doğuyor. İnce ayrıntılarla ve duyarlıklarla bezeli eser, iletişim üzerine koreografik bir meditasyondur.

Cezayir asıllı Fransız sanatçı Rachid Ouramdane’ın bu solosu, iDANS’ın son üç temasını birbirine bağlıyor. Loin...(Uzak…), farklı kişisel tarihlerin toplumsal tarih içinde nasıl içiçe geçtiğini, Cezayir, Vietnam ve Kamboçya’ya yaptığı otobiyografik  ve koreografik geziler aracılığıyla ve Çinhindi’nde Fransız ordusunda savaşan babasının günlüklerine başvurarak irdelediği bir multi-medya performanstır. Sanatçı, kimlik ve yabancı olma deneyimi arasındaki çelişkileri, sömürgeci ve sömürülen olma durumunun birbirine göre sürekli değişen pozisyonlarını ve bunların duygusal sürekliliklerini ortaya koyuyor.

Bu gösterinin içeriği sanatçılar sahne alana kadar açıklanmayacaktır!

(mizahi olmasına rağmen şiddet olarak algılanabilecek sahneler içerdiğinden 14 yaşından küçüklere uygun değildir.)

İki ses ve iki beden aracılığıyla anlatılan Gustavia adındaki bu gizemli kadın kim? Gülüyor mu ağlıyor mu? Yoksa kadınlık, ölüm, tiyatro, sanat ve sanatçının toplumdaki konumu gibi çok ciddi konuları alaya mı alıyor? Gustavia farklı sanatsal mecralardan gelen fakat dans ve performans sanatının geleceğine dair ortak kaygılar güden iki olağanüstü sanatçıyı biraraya getiriyor.

İki ses ve iki beden aracılığıyla anlatılan Gustavia adındaki bu gizemli kadın kim? Gülüyor mu ağlıyor mu? Yoksa kadınlık, ölüm, tiyatro, sanat ve sanatçının toplumdaki konumu gibi çok ciddi konuları alaya mı alıyor? Gustavia farklı sanatsal mecralardan gelen fakat dans ve performans sanatının geleceğine dair ortak kaygılar güden iki olağanüstü sanatçıyı biraraya getiriyor.

Zaman zaman bir ağıttan ayırt edilemeyen kahkalarla kıvranan sanatçılar zorlukla dillendirdikleri kelimelerin fiziksel ve sembolik ağırlığının yükünü taşıyor. Emirler, manşetler, sloganlar ve itiraflar birbirine karışarak bizleri farklı açılımlarında bir anlam/anlama oyununa davet ediyor. Bir esir kampı mı bu, yoksa siyasal bir mitingde miyiz? Yoksa bu bir savaş alanı mı?

Müzisyen çalışma arkadaşı Emilian Gatzov eşliğinde Dimchev, kuşkusuz olağanüstü bir fiziksel çaba ve yetenek gerektiren doğaçlama konser/performansı Concerto’da, sesiyle ve bedeniyle duygulanımların mevcut bütün uçlarında gezinerek, ne tam olarak gülerek ne de ağlayarak, ama hep arada bir yerde kalmayı kotararak karşımıza çıkıyor. Dimchev’in büyülediği izleyici adeta “Ivo, sen kaç kişi birdensin?” diye sormak istiyor…